Parijs 8 t/m 11 Augustus 2013 – Dag 3

Vandaag is onze laatste volle dag in Parijs. Morgen vertrekken we alweer naar huis. Vandaag is dan ook dag dat we naar de Eiffeltoren gaan, en er ook op willen. L. is al flink zenuwachtig want hoogtevrees is natuurlijk niet niks. Ik voel hem ook kriebelen maar besluit het feit dat het ding 317 meter hoog is te negeren.. In zoverre dat gaat tenminste.

We pakken weer de metro. Die hebben we best wel veel gezien dit weekend met mindere momenten en leuke momenten. Ik ben er niet zo dol op. En heb de urine lucht en het getrek en geduw aan mijn lijf ondertussen wel weer gezien.

Gewapend met de kaart van Parijs gaan we aan de wandel en al vrij snel zien we de Eiffeltoren opdoemen. Hoe dichterbij we komen hoe groter hij wordt.

DSC_5721

Eigenlijk wilde we ook wel samen op de foto maarja, je geeft  niet zomaar iedereen je camera. Maar er stond ook nog een kerel van onze leeftijd met een motor aan de kant. Klein voordeeltje aan een motor is dat er een kentekenplaat opzit en lekker makkelijk het was een Nederlander. Na een babbeltje foto’s gemaakt en ik heb er ook een paar van hem met zijn motor gemaakt. Iedereen weer blij.

We hebben een flinke tijd foto’s van onder de Eiffeltoren staan maken en toen zijn we maar in de rij gaan staan. Een rij waar we nog heel lang in zouden staan. Twee en een half uur hebben we ongeveer in de rij gestaan. En zijn we uitgelachen door een Duits stel omdat we aan het filmen waren.. Schijnbaar was dat erg hilarisch. (Oke waarschijnlijk zou ik hetzelfde hebben gedaan als er iemand dom in een camera stond te ouwehoeren) Toch scheen achteraf 2,5 uur wachten nog mee te vallen. Toen wij bijna aan de beurt waren was de rij bijna dubbel zo lang geworden. Maar toch dacht ik daar anders over. Na een half uur  moest ik namelijk al plassen. En tegen de tijd dat ik bovenop de Eiffeltoren stond was het bijna niet meer te houden. Maarja, toch doorbijten want wou nog wel rondkijken en foto’s maken. L. zal ondertussen al wel niet goed van me geworden zijn, want ik klaagde steen en been over mijn ondertussen zeer pijnlijke blaas.

Helaas was de derde verdieping van de Eiffeltoren gesloten vanwege harde wind. En dat merkte wij op de tweede verdieping ook al. Maar misschien maar goed ook, want de tweede verdieping was al hoog genoeg.

Het uitzicht was echt fantastisch. Je kon heel de stad overzien en dan besef je eigenlijk pas hoe ontzettend groot Parijs eigenlijk is. L. had in de verte de Arc de Triomphe al zien staan. Na wat foto´s te hebben gemaakt van elkaar ook nog een Japanner gevraagd of die een foto van ons samen wilde maken. De man had toch dezelfde camera als mij bij dus dat leek mij wel lekker makkelijk.

Toen moest ik toch echt naar de wc. De mevrouw in de lift vertelde ons dat er een op de eerste verdieping zat. We vonden er daar inderdaad een in een heel chique restaurant waar we niet naar binnen mochten. Vermoedelijk zagen we er uit als arme sloebers. Na nog ongeveer een rondje gerend te hebben over de eerste etage snel de lift naar beneden gepakt en heel snel daar de wc opgezocht. Natuurlijk moesten we nog een tijd in de rij staan waar we nog een gesprekje hadden met een heel vriendelijke Nederlandse vrouw. En toen konden we eindelijk naar de wc. Halleluja wat een opluchting was dat. Mijn blaas is nog nooit zo op de proef gesteld als die dag op de Eiffeltoren. Dat ga ik later aan mijn kleinkinderen vertellen. Dan vragen ze Oma wat deed u op de Eiffeltoren, en dan kan ik ze vol trots vertellen dat ik samen  met L. al rondjes rennend op zoek naar de wc was. Mooi verhaal toch weer.

Blij dat er geen gênante situaties waren gebeurd door een overvolle blaas zette wij weer koers richting de Seine. Waar we een veel te duur broodje kochten wat de eerste twee happen heerlijk was maar daarna eigenlijk veel te vet smaakte. Na nog even gezeten te hebben op een groenstrook nog wat laatste foto’s gemaakt van ons bij de Eiffeltoren zijn we richting het Cité de l’Architecture gelopen. Dat is dat gebouw tegenover de Eiffeltoren met al die fonteinen enzo.

Vooral de fonteinen vonden wij leuk. Toen we aankwamen viel ons al snel iets op. Er zwommen mensen in de bassins. En ze zwommen niet alleen ze waren ook nog eens poedelnaakt. Goed het was erg warm die dag. Maar toch he… Maar ik zou ik niet zijn als daar niet wat foto’s van gemaakt zouden worden. En even later kwam ik zeiknat terug bij de plek waar L. stond. Ik had weer het geluk, op het moment dat ik foto’s aan het maken was gingen de water kanonnen aan en het water werd door de wind naar mij geblazen.

Toen zijn we maar doorgelopen naar het Metrostation om via een tussenstop bij het hotel weer naar Quartier Latin te gaan voor het avondeten. Deze keer wel gewapend met een camera heeft L. haar schilderijtjes gekocht en hebben we een rondje gelopen door de wijk. De Notre Dame hebben we nog eens gezien in het avondzonnetje.

DSC_5936

Toen zijn we maar weer rechtsomkeert gegaan naar een restaurantje tegenover waar we die vorige avond gegeten hadden. Het begon al goed gezien het restaurantje de twijfelachtige naam “Poissons”droeg. Geen idee wat het in het Frans betekend. Maar wij vonden het erg lollig. Helaas bleken ze hun naam eer aan te doen want het eten was zo ontzettend slecht dat het gewoon hilarisch werd. Groenten konden er niet vanaf, vriendelijke bediening was er ook al niet en de borden werden zo ongeveer op tafel gegooid. Klagen lukte ons toch  niet gezien ik besloten had dat de Franse taal mijn ding niet is. Je kunt er om gaan huilen of je kunt er om gaan lachen. Wij besloten er om te lachen en hadden al snel de slappe lach waarop de bediening ons steeds kwader aan ging kijken. Om niet zo´n akkefietje als de vorige dag met de fooi te krijgen hebben we precies gepast betaald. Want een fooi hadden ze daar echt niet verdiend. Toen we weg gingen was de bediening ons nog steeds kwaad aan het aankijken.

Wij hadden nog steeds last van de slappe lach en liepen naar het souvenirwinkeltje waar we de vorige dag ook al die ontzettend leuke boxershorts voor onze vriendjes hadden gekocht. We moesten er nog iets bij hebben. Maar L. kwam er op dat moment achter dat haar schilderijtjes nog bij het restaurantje lagen. Ik ben nog nooit zo snel een winkel uitgesleurd. Het moet er vrij stom uitgezien hebben. Twee mensen met de slappe lach die proberen te rennen. Toen we En dan man van het souvenirwinkeltje moet wel gedacht hebben dat we wat gestolen hadden. Gelukkig lagen haar schilderijtjes er nog.

Toen maar terug gegaan naar het souvenirswinkeltje en daar in het Engels uitgelegd wat er aan de hand was. Hoera hij sprak nog Engels ook. N iet gewend van die Fransozen. Voor mijn ouders enzo had ik kleine eiffeltorentjes gekocht en voor mezelf een Eiffeltoren op een voetje. L. Had voor haar vriend een sleutelhanger meegenomen die ook nog een opener is (En ook zo kwam ik er in de trein achter een nagelknippertje, dat is ontzettend handig. Dan sta je ergens en je denkt goh mijn nagels zijn wel erg lang. Dan pak je je sleutelbos en je kunt je nagels knippen. Nou dat is handig toch!)

Ik had een beetje mijn zinnen gezet op de Eiffeltoren bij nacht. Gelukkig was L. lief voor mij en gingen we er nog even naartoe. Dat leek mij zo tof om die Eiffeltoren helemaal verlicht te zien. Na een ingewikkeld stuk met de metro waarin we veel moesten overstappen en een eindje lopen kwamen we weer bij de Eiffeltoren aan. We raakte nog in een gesprek met een stelletje wat nu in Engeland woont maar origineel uit Zuid-Afrika komt. Wij konden dus gewoon in het Nederlands praten en hun in het Zuid-Afrikaans en we verstonden elkaar prima. Als je elkaar helpt met wat woorden kom je er prima uit. Zouden meer mensen moeten doen… bijvoorbeeld in Frankrijk.

Ik had alleen mijn 35mm lens meegenomen voor de camera omdat die wat lichtsterker is. Uiteindelijk veel spijt van gehad omdat ik eigenlijk de 18 mm nodig had om de Eiffeltoren er goed om te krijgen. Om 12 uur begonnen er allemaal lampjes te knipperen helaas stonden we op dat moment te dichtbij om er een foto van te maken met mijn camera. Het was heel erg vet om de Eiffeltoren ook verlicht te zien. En ben blij dat we gegaan zijn. Al ben ik niet zo’n fan van in de avond laat met de metro terug moeten.

Na een tijdje zijn we maar terug gelopen naar de metro want we hadden geen idee tot hoe laat die reed en als we een ding niet wouden was de laatste metro missen. OP de hotelkamer hebben we nog behoorlijk wat Bacardi Lemon op en zijn we uiteindelijk rond een uur of vier maar gaan slapen want de volgende dag zou onze laatste dag zijn en stond onze wekker alweer om negen uur.